Przejdź do treści strony

Konkurs fotograficzny "W przestrzeni wiary"

Zaproszono nas do wzięcia udziału w konkursie fotograficznym pt.: „W przestrzeni wiary”. Piękna to musi być przestrzeń, w której człowiek ma nie tylko wymiar fizyczny. Czy możliwe jest w świecie – tym naszym, obok nas, w nas dostrzec to, co nieuchwytne, nie do końca określone? Spróbujmy uchwycić moment szczególny w migawce aparatu, czy uda się nam zatrzymać czas, przestrzeń i wiarę, która może pomieścić różnorodne odczucia, metafizyczne zamyślenia, momenty iluminacji i buddyjskie modlitwy na wietrze, czuwania w różnych świątyniach.

Intymna, wewnętrzna przestrzeń Spotkania nie pochodzi z tego świata - ma też swoją przestrzeń „sacrum”,  tu na ziemi, w miejscach  gdzie  jej znak uda nam się  dostrzec ...

Podsumowaniem konkursu będzie  wystawa w Muzeum Diecezjalnym na otwarcie cyklu „Kazań Wielkopostnych” w lutym 2013r., wtedy też odbędzie się uroczystość nagrodzenia najlepszych prac.

Konkurs pod patronatem biskupa Andrzeja Czai zorganizowano z okazji ogłoszonego przez Benedykta XVI – „Roku wiary”.

Termin składania prac – 20.01.2012r. do pana Daniela Szopińskiego.

Przytaczamy Wam kilka cytatów i wierszy ks. J. Twardowskiego, które stać się mogą inspiracją dla Waszych artystycznych poszukiwań.

„Światło samo przez się jest piękne, ponieważ natura jego prosta i jest dla siebie na raz wszystkim. Dlatego też jest najbardziej jednolite i dla swej równości i pozostaje samo dla siebie w jak najzgodniejszej proporcji, a wszak zgodność proporcji jest pięknem. Dlatego też samo światło bez względu na harmonijne proporcje cielesnych kształtów jest piękne i najbardziej przyjemne dla wzroku.” (Robert Grosseteste XIII wiek)

„Byt ma naturę światła, promieniuje tak jak ono”. (Consolatia et claritas = harmonia i światło = proporcje i blask). (Pseudo-Dionizy I w., za W. Tatarkiewicz „Estetyka średniowieczna”)

„Nasze zasadnicze zadanie polega na tym, by przedstawić specyficzne wymiary przeżycia religijnego i pokazać, czym ono się różni od świeckiego przeżywania świata. [...] Zarazem jednak będziemy mogli przekonać się o tym, w jakiej mierze można porównywać fakty religijne zaczerpnięte z różnych kultur: wszystkie te fakty sprowadzają się do jednego i tego samego zachowania - do zachowania charakterystycznego dla homo religiosus” (za W. Eliade, Sacrum i profanum)

„Kultura artystyczna mająca swe źródło w Kościele próbuje nazwać Nienazywalne, zatrzymać Nieprzemijalne, przedstawić Duchowe. Prawdziwa sztuka odnosi się do ostrości widzenia. Ten wzrok może przenikać od ludzi i rzeczy poprzez zjawiska świata widzialnego, aż do tego, co niewidzialne. Dzieła sztuki łączą świat ziemski a innym, transcendentnym, z przestrzenią Ducha. Im głębsze uczucie metafizyczne wyraża sztuka, tym bardziej wznosi się ku górze.” (W.A.Niewęgłowski za: Jan Paweł II, Piękno rzeczy widzialnych i niewidzialnych)

„Świat współczesnych arcydzieł często skrywa tajemnica milczenia. Wydaje się, że prawdziwe malarstwo, muzyka i poezja symbolizują zdążanie do jednego, niezmiennego, mistycznego środka ciszy pozostającego duchowym punktem świata, źródłem natchnienia. Wyłaniając się z milczenia, muszą do niego powrócić.

Żywa kultura powinna czerpać ze swego źródła. Musi pozostać wierną odwiecznemu przesłaniu. Jej prawda wywołując uczucia metafizyczne skłania do kontemplacji.” (Jan Paweł II, Piękno rzeczy widzialnych i niewidzialnych)

Przestrzeń święta uzyskuje swoją wartość poprzez fakt, że jest w pewnym sensie świadectwem ingerencji świętości czy też bóstwa w otaczający nas świat. Innymi słowy przestrzeń sakralna wskazuje nam miejsce, gdzie świat został uświęcony obecnością rzeczywistości transcendentnej, a zatem jest miejscem, w którym możliwe jest przejście między trzema głównymi wymiarami przestrzeni: podziemiem, ziemią i niebem. Na tym polega znaczenie, a także rozumienie istnienia innego wymiaru, który uosabia sacrum. (Eliade)

Sacrum uznawane jest jako punkt oparcia, punkt odniesienia, miejsce początku, centrum świata, miejsce możliwe do zamieszkania, a także bramę do innego wymiaru. Z tego też powodu, w wierzeniach religijnych miejsce święte było oznaczane za pomocą miejsc, przedmiotów bądź budowli symbolizujących zarówno stabilność jak i wymiar wertykalny. Weźmy na przykład hinduską Górę Meru, perską górę Haraberezaiti, mezopotamską „Górę Krajów”, palestyńską Gerizim, hebrajską Górę Syjon, arabską Ka’ba, czy też chrześcijańską Golgotę. Innym obok góry symbolem wykorzystywanym na oznaczenie miejsca świętego był słup, kolumna, ewentualnie wieża, albowiem każda z tych form symbolizowała w sobie przejście pomiędzy trzema wymiarami przestrzeni (podziemiem, ziemią i niebem). (Eliade)

Świątynie stanowią miejsce rozcięcia przestrzeni profanum, oddzielają ją wyraźnie za pomocą bram, progu, wywyższenia i tym samym wyznaczają przestrzeń sacrum. Przekroczenie progu świątyni, oznacza przekroczenie bramy światów, wejście w inny wymiar, realny wymiar rzeczywistości. Miejsce święte, stanowi dla człowieka religijnego wartość przez fakt, że jest oknem na rzeczywistość wieczną, jest umocowaniem w absolucie. Jest punktem orientacyjnym, wyznaczającym kierunki przestrzeni (w islamie do dziś przetrwało to wyobrażenie pod postacią modlitwy skierowanej twarzą w stronę Mekki, natomiast cerkwie prawosławne najczęściej budowane są tak aby ołtarz znajdował się po wschodniej stronie, co wynika z biblijnego przekazu jakoby rajski ogród miał znajdować się na Wschodzie. (Eliade)

Także przestrzeń, która na pozór wydaje się całkiem świecka, jak miejsce zamieszkania, osada, miasto, czy nawet kraina, również mogą zostać, a nawet muszą zostać, uświecone, za pomocą specjalnych rytuałów, symboliki i nazewnictwa. (Eliade)

„Pielgrzym, który kierując się wyrytymi na ścianach mistycznymi wskazówkami, przejdzie całą drogę aż na szczyt świątyni, w symboliczny sposób odbywa oczyszczenie i staje się innym człowiekiem. Na gruncie chrześcijaństwa taką drogą symboliczną może być chociażby motyw kalwarii, czyli naśladownictwa jerozolimskiej drogi krzyżowej. Każdy wierzący chrześcijanin uczestnicząc w drodze krzyżowej, bierze udział w wydarzeniu, które miało miejsce przed wiekami, bierze udział w cierpieniu, śmierci i w końcu zmartwychwstaniu Chrystusa. Tak samo architektura chrześcijańskich kościołów często nawiązuje do motywu stopniowalnego przejścia od iluzji świata ziemskiego do prawdy świata wiecznego, czego przejawem może być chociażby podział kościoła na kruchtę, część przeznaczoną dla wiernych, prezbiterium i w końcu tabernakulum” (Eliade)