Przejdź do treści strony

Historia

Kalendarium dziejów szkoły

1959

Staraniem Czesława Kurka, nauczyciela i miłośnika kultury ludowej oraz Piotra Świerca, muzykologa, powołane zostaje w Opolu Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych. Placówka ta pojawia się w miejsce wygasającego Liceum Plastycznego mieszczącego się przy budynku szkolnym przy ul. Luboszyckiej. Kadrę pedagogów stanowią wówczas świeżo przybyli z Krakowa absolwenci ASP: Marian Szczerba, Wincenty Maszkowski i Jan Borowczak. Kadra nauczycieli przedmiotów ogólnokształcących w nowo powstałym liceum to nauczyciele jednocześnie pracujący w starszych klasach Liceum Pedagogicznego. Dyrektorem obu placówek jest Franciszek Kurbiel.

1960

W liceum Plastycznym rozpoczyna pracę Bogumił Buczyński. Wydział Kultury Urzędu Wojewódzkiego powierza mu funkcję dyrektora nowej placówki. Rok później grupę nauczycieli-plastyków zasila Krzysztof Bucki, a dwa lata później Ryszard Kowal. Czesław Kurek, współzałożyciel szkoły, angażuje się w pracę dydaktyczną i prowadzi zajęcia z języka polskiego.

1963

Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych przenosi się do pomieszczeń świeżo wówczas oddanego do użytku budynku Szkoły Muzycznej. Liceum zajmuje drugie piętro gmachu. Ten stan sąsiedztwa obu szkół ma być prowizoryczny i trwać do czasu wybudowania dla PLSP jego własnej siedziby. Przedmioty plastyczne nauczane wówczas to: malarstwo i rysunek, kompozycja brył i płaszczyzn z liternictwem i historia sztuki. Rok po przeprowadzce pracę w liceum rozpoczynają: Zdzisław Chudy i Adolf Panitz.

1967

Zrealizowana zostaje koncepcja uzawodowienia szkół artystycznych w Polsce. W opolskim liceum rozpoczyna się nauka specjalności: pamiątkarstwo. Dochodzą także nowe przedmioty zawodowe: rysunek techniczny, rysunek zawodowy i technologia. Jednak w obliczu braku potrzebnych pomieszczeń, opolskiemu Liceum Plastycznemu grozi likwidacja.

1970

Mieczysław Gąsiorek obejmuje funkcję dyrektora szkoły, a Marian Szczerba-zastępcy dyrektora. Rozbudowuje się zaplecze warsztatowe. Powstają nowe pracownie: obróbki drewna i metaloplastyki. W tym samym roku podejmuje pracę w PLSP opolska malarka Alojza Zacharska oraz Irena Grabowska, która w niewielkim budynku obok Sali gimnastycznej organizuje pierwsze zajęcia ceramiki.

1972

Do nowego budynku Bursy Szkół Artystycznych wprowadzają się pierwsi uczniowie.  Część pomieszczeń bursy przeznaczona jest na pracownie: ceramiki, rysunku i malarstwa, oraz wystawiennictwa, które obok pamiątkarstwa staje się drugim przedmiotem zawodowym. Zajęcia z wystawiennictwa prowadzone są przez Marię Hampel.

1977

Irena Grabowska przejmuje obowiązki zastępcy dyrektora. Rozpoczyna się organizacja wyjazdowych plenerów szkolnych, działa teatr prowadzony przez Renatę Fikus przy współpracy Marii Hampel, a także szkolny chór pod opieką Krystyny Kogi. Pracę w szkole podejmuje Felicja Peplińska, a rok później Janusz Młynarski.

1979

Podczas obchodów 20-lecia, istnienia PLSP, nadane zostaje szkole imię Jana Cybisa. Na uroczystości jest obecna siostra artysty. Adolf Panitz wykonuje portret rzeźbiarski Jana Cybisa, a Alojza Zacharska – portret malarski. W gronie pedagogów po raz pierwszy pojawiają się Stanisław Hunc (wystawiennictwo), Henryk Niestrój i Jadwiga Poliwoda (historia sztuki).

1982

Lata osiemdziesiąte, a zwłaszcza okres po stanie wojennym charakteryzuje się stabilizacją w kwestiach programowych i organizacyjnych. Regularnie odbywają się wyjazdy plenerowo-rekreacyjne do Zieleńca oraz plenery w Niwkach.

1987

Po odejściu na emeryturę Haliny Figułowej, miejsce polonistki zajmuje Małgorzata Wojtanowska. Pracę w szkole rozpoczyna również Daniel Szopiński (wystawiennictwo) oraz Zbigniew Natkaniec (rysunek i malarstwo) i Barbara Jaskólska (historia sztuki).

1989

Młodzież pod kierunkiem Małgorzaty Wojtanowskiej prowadzi teatr i kabaret. Zmiany zachodzące w kraju odbijają się w szkole ciekawymi akcjami plastycznymi – m.in. wystawą o sztuce socrealizmu. Rozpoczyna się cykl wystaw autorskich uczniów w galeriach opolskich – Na Cyplu, w Sali Związków Twórczych i innych. Pracę w szkole rozpoczyna Małgorzata Wółkiewicz – niestrudzona propagatorka kultury francuskiej, a także: Beata Pizoń (ceramika), Bożena Szwajkowa-Krauze (rysunek i malarstwo), Bogusław Skibiński (snycerstwo) i Andrzej Sznejweis (wystawiennictwo).

1991

Funkcję Dyrektorki szkoły obejmuje Małgorzata Wojtanowska. Zainicjowane zostają wymiany międzynarodowe nauczycieli i młodzieży. Z pierwszą wizytą przyjeżdża grupa 25 osób z Albertville/Francja – młodzież z nauczycielami. Rok później grupa 25 uczniów Liceum Plastycznego udaje się z rewizytą do Albertville. Towarzyszy jej wystawa prezentująca dorobek szkoły. Oprócz wymian z Francją, intensywnie rozwija się współpraca z Niemcami. Do Opola przyjeżdża grupa z Owschlag (Schleswig-Holstein) i rozpoczyna się wieloletni cykl wymian nauczycieli i młodzieży z tą szkołą. Tradycją stają się plenery w Trzebieszowicach. Zaszepcą szkoły zostaje Felicja Pepińska.

1994

W wyniku włączenia Państwowego Ogniska Plastycznego w organizm Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych, mocą Zarządzenia Ministra Kultury i Sztuki powołany zostaje do istnienia Zespół Państwowych Placówek Kształcenia Plastycznego czyli ZPPKP. Od tego momentu szkoła zmienia nazwę. Grono pedagogów zasilają: Teresa Drożdż Muszyńska (wystawiennictwo), Krystyna Wołowska (rysunek i malarstwo), Maria Kupczak-Zajadacz i Robert Suchiński (rzeźba), Bronisław Bolek (wystawiennictwo), Elżbieta Skrzypek (język polski), Jan Malinowski (fizyka i chemia) i Kazimierz Kopczak (matematyka).

1995

Szkoła rozpoczyna pracę metodą projektów, integrującą treści różnych przedmiotów. Kolejne lata to przekrojowe tematy kierunków artystycznych. Na skutek szeroko zakrojonych akcji nauczycieli, uczniów i rodziców i wydatnej pomocy wizytatora CEA Barbary Pietrakowskiej-Ołdak przychodzą szkole na pomoc Minister Kultury i Sztuki, Wojewoda Opolski (Ryszard Zembaczyński), Prezydent Miasta Opola (Jacek Kucharzewski) przekazując szkole budynek (przy ul. Strzelców Bytomskich 10) oraz pomoc finansową na jego adaptację. Dzięki wydatnej pomocy Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej rozpoczyna się remont. Zastępcą dyrektora zostaje Jadwiga Poliwoda–inicjatorka wielu szkolnych wypraw szlakami najcenniejszych europejskich zabytków. Główną Księgową - Krystyna Turek.

1996

We wrześniu uroczyście otwarta zostaje nowa siedziba szkoły. Budynek poświęca duszpasterz środowisk twórczych ks. Piotr Maniurka. Szkoła organizuje ogólnopolski konkurs malarski – „100-lecie urodzin Cybisa – inspiracje”. Jury przewodniczy Stanisław Rodziński – ówczesny rektor ASP w Krakowie. Z uczniami spotka się przybyły z tej okazji syn Jana Cybisa – Jacek. W programie pojawiają się nowe specjalizacje: techniki graficzne, aplikacja i reklama wizualna w miejsce wystawiennictwa. Zastępcą dyrektora ds. Ogniska Plastycznego zostaje Zofia Szopińska, a sekretarką Danuta Łabanc.

1997

Katastrofalna powódź dewastuje przyziemie i cześć drugiej kondygnacji nowego budynku. Ulegają także zniszczeniu pracownie: ceramiczna w bursie i stolarnia w piwnicach starej szkoły. Piece ceramiczne, maszyny do obróbki drewna, magazyny. Żywioł niszczy archiwum prac uczniowskich. Pod wodą znajdują się też piwnice Ogniska Plastycznego. Gmina Miasta Warszawa opłaca wszystkim uczniom i nauczycielom miesięczny pobyt w Ośrodku Szkoleniowym w Sromowcach Wyżnych (Pieniny). Szkoła w tym nowym budynku, którym się dopiero cieszono jest remontowana po powodzi. Jednocześnie wiele osób i instytucji w Polsce i poza granicami wykazuje w tych dramatycznych chwilach chęć niesienia pomocy. Dzięki nim szkoła może funkcjonować już w pierwszych miesiącach po kataklizmie. Mimo trudności dochodzi do skutku wystawa pokonkursowa prac inspirowanych twórczością Jana Cybisa, cudem uratowanych przed wielka wodą. Miejsce na wystawę użycza ks. Piotr Maniurka w Muzeum Diecezjalnym. W szkole rozpoczynają pracę Adam Dera (historia), Małgorzata Futkowska (reklama wizualna), Agnieszka Hajduk (ceramika).

1998

Szkoła powoli dźwiga się z popowodziowych zniszczeń. Z energią organizuje Ogólnopolskie Warsztaty Fotograficzne prowadzone przez fotografików francuskich pod kierunkiem Jean-Bernarda Mazensa. Opiekunami ze strony polskiej są: Daniel Szopiński i Grażyna Gądek. Rozpoczynają się regularne wyjazdy edukacyjne do Włoch, owocujące wystawami prac malarskich i rysunkowych.

1999

Organem prowadzący Zespół zostaje Samorząd Miasta Opola.

2000

Szkoła zostaje koordynatorem pierwszego Europejskiego Projektu Edukacyjnego Socrates/Comenius „Hellada – duchowa Ojczyzna Europejczyka” do współpracy zapraszając szkoły z Francji, Niemiec i Łotwy. Uczniowie zwiedzają w związku z tym Grecję. Projekt zostaje wyróżniony przez Agencję Narodową i prezentowany w Ministerstwie Edukacji Narodowej w Warszawie. W związku z reformą szkolnictwa rozpoczyna naukę pierwszy rocznik 6-letniej Ogólnokształcącej Szkoły Sztuk Pięknych.

W Zespole Państwowych Placówek Kształcenia Plastycznego oprócz PSLP i Ogniska Plastycznego pojawiają się gimnazjaliści i nowy skrót: OSSP. Za dwa lata dołączy do ZPPKP dołączy jeszcze – 4letnie Liceum Plastyczne, czyli PLP, a Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych – wygaśnie.

2002

Nabiera intensywności praca nad europejskimi projektami, dołączają programy – „Depomapol” Gazeta internetowa realizowana z Niemcami, Portugalią i Malta, „społeczna aktywność Unii Europejskiej” z Portugalią/ Maderą i Francją. Wielkim przeżyciem staje się interdyscyplinarna wyprawa wzdłuż Renu – z cyklu – kultura wokół rzek Europy. Szybko rozwijająca się dyscyplina – fotografia, pod kierunkiem Daniela Szopińskiego obfituje sukcesami uczniów w postaci licznych nagród. Rozpoczyna się edycja 3-dniowych dni Pasiecznych Prezentacji prowadzonych przez Adama Derę oraz wydawane jest pismo szkolne – „Galeria nad Odrą” prowadzone przez Bronisława Bolka.

2003

Inauguracja „Sobotnich spotkań ze sztuką”, na które zapraszany jest Maciej Miezian historyk sztuki z Krakowa. Odbywa się plener w Prowansji – zapamiętany przez spotkania z twórczością M. Chagalla, H. Matissa, F. Legѐra i W. Gombrowicza. Pracę w szkole rozpoczyna Leszek Ołdak i otwiera nową pracownię technik scenograficznych.

2004

Szkolna grupa teatralna pod kierunkiem Elżbiety Piwek-Jóźwickiej, aktorki Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu, bierze udział w Festiwalu Teatrów Szkolnych w Grasse/Francja z przedstawieniem „Ferdydurke” Gombrowicza. Zastępcą Dyrektora zostaje Daniel Szopiński.

2005

Początek współpracy z Centralnym Muzeum Jeńców Wojennych – Łambinowice, obejmuje organizację plenerów malarskich. Tradycja stają się wyjazdy do zaprzyjaźnionej Toskanii/Włochy. Odbywa się drugi wyjazd do Grasse/Francja na Festiwal Teatrów Szkolnych. Tłumaczenia tekstu sztuki Finna Methlinga „Powrót zielonych cieni” – dokonuje Rozwita Jaroń – nauczycielka języka francuskiego.

2006

Organizacja wystawy fotograficznej pod patronem Ambasady Francuskiej – „Drogi Europy”. Dni Kultury Frankofońskiej staja się tradycją szkolna dzięki nauczycielom języka francuskiego w tym pełnej poświęcenia Irenie Paul. Grupa uczniów pod kierunkiem Roberta Suchińskiego prezentuje wystawę rzeźby w teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu. Zastępcą dyrektora zostaje Małgorzata Gałązka.

2007

Desant młodych energicznych nauczycieli. Szkoła nabiera rumieńców. Prezentacje projekty, egzaminy, spotkania, noce filmowe, spektakle, festiwale, konkursy, plenery, wernisaże...

Czas leci...